Burn-out: hoe ik leerde dat ik niet mijn gedachten ben

← Terug naar blog

Ongeveer een half jaar geleden viel ik uit met een burn-out. Op dat moment had ik eigenlijk geen idee waar ik in terecht was gekomen. Ik wist alleen dat mijn lichaam niet meer wilde en dat mijn hoofd overvol zat.

De eerste weken deed ik vrijwel niets. Dat betekende veel op de bank liggen, veel slapen (als dat lukte...) en vooral proberen de dagen door te komen. Mijn vaste bezigheid werd schilderen op nummer (dat was echt mijn go-to activiteit). Daarnaast maakte ik kleine wandelingetjes in de natuur of verzamelde ik kastanjes of walnoten. In die periode voelde het alsof mijn wereld ineens heel klein werd.

Na een paar maanden nam ik contact op met een psycholoog die gespecialiseerd is in burn-outbegeleiding. Dat werd het startpunt van een proces dat me uiteindelijk veel inzicht zou brengen.

De noodzaak om mijn gedachten te onderzoeken

Tijdens mijn herstel stonden we al snel stil bij mijn gedachten en gevoelens. Wat speelde er eigenlijk allemaal in mijn hoofd? Wat vertelde ik mezelf de hele dag door? En wat voelde ik tegelijkertijd in mijn lichaam?

Ik had me eerder wel verdiept in bewustzijn en zelfontwikkeling. Daar hoorde ik vaak dat het waardevol is om je gedachten te onderzoeken. Toch had ik dat nooit echt diepgaand gedaan. Misschien omdat het leven toen nog 'wel prima' leek te gaan. Ik voelde simpelweg niet de noodzaak.

Totdat ik dus wél vastliep.

Samen met mijn coach begon ik serieuzer te kijken naar wat er zich in mijn hoofd afspeelde. Ik merkte hoeveel invloed mijn gedachten eigenlijk op mij hadden. Ik begon op te merken wat ik allemaal tegen mezelf zei. En geloof me: dat is vaak een stuk meer dan je in eerste instantie doorhebt...

De stem die mij bleef pushen

In dat proces ontdekte ik dat er in mij een stem zat die mij voortdurend aanspoorde om door te gaan en dingen te moeten.

Het was de stem die zei dat ik nog moest sporten, terwijl ik eigenlijk al uitgeput was. De stem die vond dat ik nog even moest doorwerken, ook al had ik hoofdpijn en me leeg voelde. En ook de stem die me vertelde dat ik geen suikers mocht eten, omdat ik anders meteen dik zou worden.

Totdat ik mijn gedachten écht begon te onderzoeken, dacht ik dat deze stem gewoon was wie ik was. Ik identificeerde me ermee. Tijdens de sessies gaf ik deze stem een naam: de pusher.

Langzaam begon ik te zien dat er eigenlijk een heel toneelstuk in mijn hoofd plaatsvond. De pusher zei dat ik móést gaan sporten. Vervolgens klonk er een andere stem die zei: "Wees niet zo streng voor jezelf." En weer een andere stem werd angstig en fluisterde: "Als je niet sport, nemen je spieren misschien af..."

Zo waren er nog meer "personages" die zich regelmatig lieten horen.

Hoe vaker ik hierbij stilstond, hoe meer afstand ik kon nemen van die innerlijke stemmen. Dat betekende niet dat ze verdwenen. Maar ze bepaalden minder mijn gedrag.

Laatst dacht ik bijvoorbeeld nog: "Je moet echt gaan sporten, want je bent deze week nog niet geweest." In plaats van daar automatisch naar te handelen, kon ik nu opmerken: "Oh ja, daar is de pusher weer."

Alleen dat besef maakte al verschil. Het gaf me een gevoel van keuzevrijheid dat ik daarvoor niet kende.

Hoe meditatie mij hielp afstand te nemen

Naast de gesprekken met mijn psycholoog heeft meditatie mij enorm geholpen in dit proces. Ik mediteerde al een paar jaar af en toe met een app, waarbij ik geleide meditaties volgde. Dat vond ik prettig, maar het bleef voor mijn gevoel wat aan de oppervlakte.

Sinds ik een meditatiecursus heb gevolgd bij The Art of Living, mediteer ik regelmatig in stilte. Zonder begeleiding, zonder stem. Ik merk dat ik op die manier veel dieper tot rust kom. Het voelt alsof ik echt meer bij mezelf kan komen, in plaats van dat ik me blijf richten op iets buiten mij.

Het is niet zo dat ik nu altijd volledig bewust ben of nooit meer word meegesleept door mijn gedachten. Maar hoe vaker ik er met aandacht bij stilsta, hoe makkelijker het wordt om er wat afstand van te nemen. Het voelt alsof er langzaam nieuwe ruimte in mij is ontstaan.

Leven met meer zachtheid

Dit inzicht heeft een belangrijke rol gespeeld in mijn herstel van burn-out. Maar misschien nog wel meer in hoe ik nu in het leven sta. Met iets meer zachtheid naar mezelf. Met meer vertrouwen. En met een groter gevoel van innerlijke vrijheid.