Wat de NLP-opleiding mij leerde over mezelf als coach

← Terug naar blog

Onlangs rondde ik mijn opleiding tot NLP Practitioner af. Ik begon eraan op een bijzonder moment in mijn leven: ik was net uitgevallen met een burn-out en voelde tegelijkertijd sterk dat ik een stap wilde zetten in een andere richting. Coaching trok me al langer, en deze opleiding voelde als de juiste plek om te ontdekken of het echt bij me paste.

Inmiddels weet ik dat het antwoord ja is. En wat me het meest heeft gebracht, zijn niet de technieken, hoe waardevol die ook zijn. Het is wat ik onderweg over mezelf heb geleerd, en hoe dat me heeft gevormd tot de coach die ik nu ben.

Even kort: wat is NLP eigenlijk?

Misschien vraag je je af wat NLP precies is. NLP staat voor Neuro-Linguïstisch Programmeren, en dat klinkt ingewikkelder dan het is. In de kern gaat het over hoe wij de wereld waarnemen, hoe onze gedachten en taal ons gedrag beïnvloeden, en hoe je daar bewuster mee om kunt leren gaan.

Binnen NLP leer je een aantal vooronderstellingen kennen: uitgangspunten over mensen en communicatie die je als coach meeneemt in je werk. Ze vormen eigenlijk een soort grondhouding. Een van die vooronderstellingen die me het meest is bijgebleven, is dat “de kaart niet het gebied is.” Oftewel: mijn beeld van de wereld is niet dé waarheid. Ieder mens neemt de wereld op zijn of haar eigen manier waar, gekleurd door eerdere ervaringen, overtuigingen en waarden. Dezelfde situatie kan voor twee mensen totaal verschillend voelen.

Dat inzicht is inmiddels de basis van hoe ik werk. Het maakt dat ik met een open, nieuwsgierige blik naar mensen kijk, zonder meteen in te vullen of te oordelen.

Coachen gaat over meer dan techniek

Wat ik het mooiste vind aan coachen, is dat elk gesprek me ook iets over mezelf laat zien. Er zit steeds een ander mens tegenover me, met een ander verhaal, andere emoties en een andere vraag. En juist dat maakt dit werk zo levend.

Een van mijn eerste coachsessies liet me dat meteen voelen. Iemand moest tijdens het gesprek erg huilen, en ik merkte dat ik bijna automatisch wilde troosten. Maar ik leerde iets belangrijks: door te troosten neem je soms iets weg van de ruimte die iemand nodig heeft om te voelen wat er is.

Wat het extra leerzaam maakte, was dat mijn reactie ook iets over mezelf vertelde. Het was eigenlijk een soort projectie. Misschien raakte het een stuk in mij dat vroeger zelf getroost had willen worden, of een stuk dat ooit leerde dat huilen er niet altijd mocht zijn.

Dat besef was een keerpunt in hoe ik naar coachen kijk. Het liet me zien dat het niet alleen gaat over de juiste techniek toepassen, maar net zo goed over mijn eigen bewustzijn als coach. Wat gebeurt er in mij terwijl ik de ander begeleid? Wanneer wil ik iets oplossen of overnemen, en wanneer mag ik juist aanwezig blijven zonder iets te fixen? Dat onderscheid maken is een van de belangrijkste vaardigheden die ik heb ontwikkeld.

Mijn gevoeligheid als kracht

Tijdens de opleiding werd me iets helder wat ik nu als een van mijn grootste kwaliteiten zie. Ik voel sterk mee met anderen. Ik pik snel op wat er onder de oppervlakte bij iemand speelt, ook als het niet in woorden wordt gezegd.

Lange tijd zag ik die gevoeligheid bijna als iets lastigs. Maar ik ben gaan begrijpen dat het geen zwakte is, maar juist een kracht, en misschien wel een van de meest waardevolle dingen die ik als coach meebreng. Het stelt me in staat om echt af te stemmen op de ander en aan te voelen wat er nodig is.

Wat het vraagt, is zorgvuldigheid. Aanvoelen wat er bij een ander leeft, en tegelijk stevig bij mezelf blijven. Dat evenwicht heb ik leren bewaken, en het maakt dat ik met rust en helderheid aanwezig kan zijn, ook als een gesprek de diepte in gaat.

De coach die ik ben

Deze opleiding heeft me niet alleen vaardigheden gegeven, maar vooral een manier van kijken naar mensen, gedrag en communicatie. Ik heb geleerd om te vertragen voordat ik reageer. Om te luisteren zonder meteen in te vullen. Om ruimte te geven in plaats van in te vullen of over te nemen.

En de kern van hoe ik werk is dit: ik geloof dat ieder mens diep vanbinnen de kracht heeft om zijn eigen antwoorden te vinden. Ik stel de juiste vragen en creëer een veilige ruimte, maar de inzichten komen van jou. Want wat ik het allerbelangrijkste vind, is dat jij uiteindelijk jezelf kunt helpen.

Tegelijkertijd blijf ik mezelf graag verder ontwikkelen. Ik merk dat ik ontzettend veel leer van het coachen: over anderen, maar vooral ook over mezelf. Het is eigenlijk een soort win-winsituatie, en dat geeft me veel gevoel van zingeving. Daarom ben ik inmiddels begonnen aan de NLP Master, waarin ik de technieken steeds meer eigen maak, zodat het coachen echt een onderdeel van mij wordt in plaats van iets wat ik toepas. Ik kijk er ontzettend naar uit om me daar verder in te verdiepen.

En vanuit alles wat ik onderweg leer, blijf ik met veel plezier coachen. Wie weet binnenkort ook met jou.